Onur
New member
Rüyada Ölünün Yaşayan Birini Çağırması: Bir Gecelik Rüyanın Ardındaki Sırlar
Geçenlerde eski bir arkadaşımın anlattığı bir rüya, beni günlerce düşündürdü. Arkadaşım, yıllar önce kaybettiği annesini rüyasında görmüş. Annesi, çocukluğunda yaşadıkları evin bahçesinde duruyor, yüzünde her zamanki sakin ifadeyle ona bakıyormuş. Sonra elini uzatıp adını söylemiş: “Gel, seninle konuşmamız gerekiyor.” Arkadaşım tam annesine doğru ilerleyecekken uyanmış. Kalbi hızlı hızlı atıyormuş. Bir yandan annesini yeniden görmenin verdiği özlem, diğer yandan bu çağrının ne anlama geldiğini bilememenin yarattığı korku içinde kalmış.
Bana dönüp şu soruyu sordu: “Sence bu, benim de yakında öleceğim anlamına mı geliyor?”
İşte bu soru, rüyada ölünün yaşayan birini çağırması konusunu daha derin düşünmeme neden oldu. Çünkü böyle bir rüya yalnızca korkutucu bir gece deneyimi değildir. Bazen özlemin, bazen tamamlanmamış bir konuşmanın, bazen de hayatımızda değişmesini istediğimiz şeylerin sembolik bir anlatımı olabilir.
Peki, rüyada vefat etmiş birinin sizi çağırması gerçekten ne anlama gelir? Bu rüyayı gören herkes aynı şeyi mi yaşar? Gelin, bu soruların peşine bir hikâye üzerinden düşelim. Belki anlatacaklarımızın içinde kendi hayatınızdan bir parçaya da rastlarsınız.
1. Bölüm: Gece Yarısı Gelen Çağrı
Hikâyemizin kahramanı Murat, otuz sekiz yaşında, büyük bir şehirde yaşayan ve hayatını sürekli bir şeyleri yetiştirmeye çalışarak geçiren bir adamdı. İşinde başarılıydı. Ev kredisi, aile sorumlulukları ve geleceğe yönelik planları vardı. Sorunlarla karşılaştığında duygularını konuşmak yerine çözüm üretmeyi tercih ederdi. Ona göre her problemin bir planı, her belirsizliğin de araştırılarak bulunabilecek bir cevabı vardı.
Ancak hayatında bir türlü çözemediği bir mesele bulunuyordu: Babasının ölümü.
Babası Kemal Bey, üç yıl önce geçirdiği ani bir rahatsızlık sonucu hayatını kaybetmişti. Baba oğul birbirlerini severlerdi ama duygularını açıkça ifade etmekte pek başarılı değillerdi. Aralarında söylenmemiş sözler, ertelenmiş ziyaretler ve bir türlü gerçekleştirilemeyen uzun bir sohbet vardı.
Murat, babasının son günlerinde iş yoğunluğunu bahane ederek onu yeterince ziyaret edemediğini düşünüyordu. Aslında babası kendisine hiçbir zaman sitem etmemişti. Fakat insan bazen başkasının söylemediği sözleri kendi içinde tekrar tekrar duyar.
Bir gece Murat, babasını rüyasında gördü.
Rüyada kendisini çocukluğunun geçtiği kasabada bulmuştu. Hava kararmak üzereydi. Eski evlerinin önündeki sokak sessizdi. Sokak lambasının altında babası duruyordu. Üzerinde yıllardır giydiği kahverengi ceketi vardı.
Kemal Bey oğluna baktı ve şöyle dedi:
“Murat, gel oğlum. Seni bekliyorum.”
Murat önce sevindi. Babasını yeniden görmek, ona sarılmak istiyordu. Fakat babasının arkasındaki karanlık sokağı fark edince içine bir korku düştü.
“Baba, nereye gidiyoruz?” diye sordu.
Babası cevap vermedi. Yalnızca elini uzattı ve aynı sözleri tekrarladı:
“Gel, konuşmamız lazım.”
Murat bir adım attığı sırada uyandı.
Saat gece 03.17'ydi.
Bir süre yatağında kıpırdamadan oturdu. Rüyadaki ses hâlâ kulaklarında gibiydi. İlk düşüncesi, babasının kendisini yanına çağırdığı ve bunun kötü bir işaret olabileceğiydi.
Sabaha kadar uyuyamadı.
Peki, siz böyle bir rüyadan uyansaydınız ilk ne düşünürdünüz? Kaybettiğiniz bir yakınınız sizi çağırsa bunu özlemin bir yansıması olarak mı görürdünüz, yoksa içinize bir korku mu düşerdi?
2. Bölüm: Rüyanın Peşine Düşen Bir Adam
Murat ertesi sabah kahvaltı bile etmeden internette araştırma yapmaya başladı. Karşısına birbirinden farklı yorumlar çıktı. Bazı yorumlarda ölünün yaşayan birini çağırması, yaklaşan bir değişimin veya geçmişle yüzleşmenin işareti olarak anlatılıyordu. Bazılarında ise hastalık, ayrılık ya da ölüm gibi korkutucu ihtimallerden söz ediliyordu.
Murat her okuduğunda biraz daha huzursuzlandı.
İşin ilginç tarafı, kendisi mantıklı düşünmeyi seven biriydi. Ancak söz konusu babası olduğunda alışılmış düşünce biçimi işe yaramıyordu. İnsan, korktuğu bir konuda kesin bir cevap ararken en akıl dışı ihtimallere bile tutunabiliyordu.
Öğle arasında çocukluk arkadaşı Selin'i aradı. Selin, psikolojik danışmanlık alanında çalışıyordu. İnsanların yaşadıkları olayları hemen bir sonuca bağlamak yerine onları anlamaya çalışırdı.
Murat, rüyayı bütün ayrıntılarıyla anlattıktan sonra sustu.
Selin bir süre düşündü.
“Babanın seni çağırması kadar, senin ona doğru giderken korkman da önemli olabilir,” dedi. “Rüyada ne hissettiğini hatırlıyor musun? Özlem mi ağır basıyordu, korku mu? Bir de son zamanlarda babanı sana hatırlatan bir şey yaşadın mı?”
Murat önce soruyu gereksiz buldu. O, rüyanın neye işaret ettiğini öğrenmek istiyordu. Selin ise rüyanın kendisinde ne uyandırdığını anlamaya çalışıyordu.
“Geçen hafta babamın eski saatini tamir ettirmek için çekmeceden çıkardım,” diye cevap verdi Murat. “Bir de annemle telefonda konuşurken babamın ölüm yıl dönümünün yaklaştığını fark ettim.”
Selin, “Belki de zihnin bütün bunları bir araya getirmiştir,” dedi. “Ama bunu kesin olarak bilemeyiz. Bir rüyanın tek ve herkes için geçerli bir anlamı olduğunu söylemek doğru olmaz.”
Bu konuşma Murat'ın aklında yeni bir kapı açtı.
Belki de rüya, gelecekte olacak bir olayın habercisi değildi. Belki geçmişte kalan bir duygunun yeniden görünür hâle gelmesiydi.
Yine de içindeki huzursuzluk tamamen geçmemişti. Çünkü insan bazen bir açıklamayı aklıyla kabul eder ama kalbi aynı hızla ikna olmaz.
3. Bölüm: Aynı Rüyaya İki Farklı Bakış
Murat akşam annesi Nermin Hanım'ı aradı. Annesi, eşinin ölümünden sonra hayatını yeniden düzenlemeyi öğrenmişti. Bahçesindeki çiçeklerle ilgileniyor, komşularıyla görüşüyor ve her hafta aileden birini evine davet ediyordu.
Murat rüyayı anlattığında annesi sessizleşti.
“Ben de geçen gece babanı gördüm,” dedi. “Ama o beni çağırmıyordu. Eski evimizin mutfağında oturuyordu. Bana, ‘Çocuklara iyi bak,’ dedi.”
Murat'ın yüzü gerildi.
“Anne, bu ne demek? Sence kötü bir şey mi olacak?”
Nermin Hanım oğlunun korkusunu fark etti.
“Bilmiyorum oğlum. Ama insan sevdiğini kaybedince onu rüyasında görünce hem mutlu oluyor hem de ürküyor. Belki de ikimiz de onu çok özledik.”
Sonra annesi, yıllardır içinde tuttuğu bir konudan söz etti. Kemal Bey hastalanmadan birkaç ay önce ailece eski kasabadaki evlerini satmayı konuşmuşlardı. Murat, evin masraflı olduğunu düşünerek satılmasını savunmuştu. Babası ise evin yalnızca duvarlardan ibaret olmadığını, ailelerinin geçmişini taşıdığını söylemişti.
Ev hâlâ satılmamıştı. Fakat yıllardır kimse oraya gitmemişti.
“Baban o evde çok mutluydu,” dedi Nermin Hanım. “Belki bir gün hep birlikte gidip evi toparlarız. Anılarını konuşuruz. Her şeyi satmak ya da saklamak zorunda değiliz. Önce ne hissettiğimizi anlayabiliriz.”
Murat, annesinin yaklaşımını düşündü.
Kendisi meseleyi çözülmesi gereken bir karar olarak görüyordu: Ev satılacak mı, satılmayacak mı? Annesi ise önce evin aile için taşıdığı anlamı anlamak istiyordu.
Bu farklılık, kadınların her zaman duygusal, erkeklerin ise her zaman mantıklı olduğu anlamına gelmiyordu. Murat'ın annesi de geçmişte önemli kararlar almış, bütçelerini yönetmiş ve zor zamanlarda aileyi ayakta tutmuştu. Murat da babasına duyduğu özlem nedeniyle duygularıyla hareket ediyordu.
Geçenlerde eski bir arkadaşımın anlattığı bir rüya, beni günlerce düşündürdü. Arkadaşım, yıllar önce kaybettiği annesini rüyasında görmüş. Annesi, çocukluğunda yaşadıkları evin bahçesinde duruyor, yüzünde her zamanki sakin ifadeyle ona bakıyormuş. Sonra elini uzatıp adını söylemiş: “Gel, seninle konuşmamız gerekiyor.” Arkadaşım tam annesine doğru ilerleyecekken uyanmış. Kalbi hızlı hızlı atıyormuş. Bir yandan annesini yeniden görmenin verdiği özlem, diğer yandan bu çağrının ne anlama geldiğini bilememenin yarattığı korku içinde kalmış.
Bana dönüp şu soruyu sordu: “Sence bu, benim de yakında öleceğim anlamına mı geliyor?”
İşte bu soru, rüyada ölünün yaşayan birini çağırması konusunu daha derin düşünmeme neden oldu. Çünkü böyle bir rüya yalnızca korkutucu bir gece deneyimi değildir. Bazen özlemin, bazen tamamlanmamış bir konuşmanın, bazen de hayatımızda değişmesini istediğimiz şeylerin sembolik bir anlatımı olabilir.
Peki, rüyada vefat etmiş birinin sizi çağırması gerçekten ne anlama gelir? Bu rüyayı gören herkes aynı şeyi mi yaşar? Gelin, bu soruların peşine bir hikâye üzerinden düşelim. Belki anlatacaklarımızın içinde kendi hayatınızdan bir parçaya da rastlarsınız.
1. Bölüm: Gece Yarısı Gelen Çağrı
Hikâyemizin kahramanı Murat, otuz sekiz yaşında, büyük bir şehirde yaşayan ve hayatını sürekli bir şeyleri yetiştirmeye çalışarak geçiren bir adamdı. İşinde başarılıydı. Ev kredisi, aile sorumlulukları ve geleceğe yönelik planları vardı. Sorunlarla karşılaştığında duygularını konuşmak yerine çözüm üretmeyi tercih ederdi. Ona göre her problemin bir planı, her belirsizliğin de araştırılarak bulunabilecek bir cevabı vardı.
Ancak hayatında bir türlü çözemediği bir mesele bulunuyordu: Babasının ölümü.
Babası Kemal Bey, üç yıl önce geçirdiği ani bir rahatsızlık sonucu hayatını kaybetmişti. Baba oğul birbirlerini severlerdi ama duygularını açıkça ifade etmekte pek başarılı değillerdi. Aralarında söylenmemiş sözler, ertelenmiş ziyaretler ve bir türlü gerçekleştirilemeyen uzun bir sohbet vardı.
Murat, babasının son günlerinde iş yoğunluğunu bahane ederek onu yeterince ziyaret edemediğini düşünüyordu. Aslında babası kendisine hiçbir zaman sitem etmemişti. Fakat insan bazen başkasının söylemediği sözleri kendi içinde tekrar tekrar duyar.
Bir gece Murat, babasını rüyasında gördü.
Rüyada kendisini çocukluğunun geçtiği kasabada bulmuştu. Hava kararmak üzereydi. Eski evlerinin önündeki sokak sessizdi. Sokak lambasının altında babası duruyordu. Üzerinde yıllardır giydiği kahverengi ceketi vardı.
Kemal Bey oğluna baktı ve şöyle dedi:
“Murat, gel oğlum. Seni bekliyorum.”
Murat önce sevindi. Babasını yeniden görmek, ona sarılmak istiyordu. Fakat babasının arkasındaki karanlık sokağı fark edince içine bir korku düştü.
“Baba, nereye gidiyoruz?” diye sordu.
Babası cevap vermedi. Yalnızca elini uzattı ve aynı sözleri tekrarladı:
“Gel, konuşmamız lazım.”
Murat bir adım attığı sırada uyandı.
Saat gece 03.17'ydi.
Bir süre yatağında kıpırdamadan oturdu. Rüyadaki ses hâlâ kulaklarında gibiydi. İlk düşüncesi, babasının kendisini yanına çağırdığı ve bunun kötü bir işaret olabileceğiydi.
Sabaha kadar uyuyamadı.
Peki, siz böyle bir rüyadan uyansaydınız ilk ne düşünürdünüz? Kaybettiğiniz bir yakınınız sizi çağırsa bunu özlemin bir yansıması olarak mı görürdünüz, yoksa içinize bir korku mu düşerdi?
2. Bölüm: Rüyanın Peşine Düşen Bir Adam
Murat ertesi sabah kahvaltı bile etmeden internette araştırma yapmaya başladı. Karşısına birbirinden farklı yorumlar çıktı. Bazı yorumlarda ölünün yaşayan birini çağırması, yaklaşan bir değişimin veya geçmişle yüzleşmenin işareti olarak anlatılıyordu. Bazılarında ise hastalık, ayrılık ya da ölüm gibi korkutucu ihtimallerden söz ediliyordu.
Murat her okuduğunda biraz daha huzursuzlandı.
İşin ilginç tarafı, kendisi mantıklı düşünmeyi seven biriydi. Ancak söz konusu babası olduğunda alışılmış düşünce biçimi işe yaramıyordu. İnsan, korktuğu bir konuda kesin bir cevap ararken en akıl dışı ihtimallere bile tutunabiliyordu.
Öğle arasında çocukluk arkadaşı Selin'i aradı. Selin, psikolojik danışmanlık alanında çalışıyordu. İnsanların yaşadıkları olayları hemen bir sonuca bağlamak yerine onları anlamaya çalışırdı.
Murat, rüyayı bütün ayrıntılarıyla anlattıktan sonra sustu.
Selin bir süre düşündü.
“Babanın seni çağırması kadar, senin ona doğru giderken korkman da önemli olabilir,” dedi. “Rüyada ne hissettiğini hatırlıyor musun? Özlem mi ağır basıyordu, korku mu? Bir de son zamanlarda babanı sana hatırlatan bir şey yaşadın mı?”
Murat önce soruyu gereksiz buldu. O, rüyanın neye işaret ettiğini öğrenmek istiyordu. Selin ise rüyanın kendisinde ne uyandırdığını anlamaya çalışıyordu.
“Geçen hafta babamın eski saatini tamir ettirmek için çekmeceden çıkardım,” diye cevap verdi Murat. “Bir de annemle telefonda konuşurken babamın ölüm yıl dönümünün yaklaştığını fark ettim.”
Selin, “Belki de zihnin bütün bunları bir araya getirmiştir,” dedi. “Ama bunu kesin olarak bilemeyiz. Bir rüyanın tek ve herkes için geçerli bir anlamı olduğunu söylemek doğru olmaz.”
Bu konuşma Murat'ın aklında yeni bir kapı açtı.
Belki de rüya, gelecekte olacak bir olayın habercisi değildi. Belki geçmişte kalan bir duygunun yeniden görünür hâle gelmesiydi.
Yine de içindeki huzursuzluk tamamen geçmemişti. Çünkü insan bazen bir açıklamayı aklıyla kabul eder ama kalbi aynı hızla ikna olmaz.
3. Bölüm: Aynı Rüyaya İki Farklı Bakış
Murat akşam annesi Nermin Hanım'ı aradı. Annesi, eşinin ölümünden sonra hayatını yeniden düzenlemeyi öğrenmişti. Bahçesindeki çiçeklerle ilgileniyor, komşularıyla görüşüyor ve her hafta aileden birini evine davet ediyordu.
Murat rüyayı anlattığında annesi sessizleşti.
“Ben de geçen gece babanı gördüm,” dedi. “Ama o beni çağırmıyordu. Eski evimizin mutfağında oturuyordu. Bana, ‘Çocuklara iyi bak,’ dedi.”
Murat'ın yüzü gerildi.
“Anne, bu ne demek? Sence kötü bir şey mi olacak?”
Nermin Hanım oğlunun korkusunu fark etti.
“Bilmiyorum oğlum. Ama insan sevdiğini kaybedince onu rüyasında görünce hem mutlu oluyor hem de ürküyor. Belki de ikimiz de onu çok özledik.”
Sonra annesi, yıllardır içinde tuttuğu bir konudan söz etti. Kemal Bey hastalanmadan birkaç ay önce ailece eski kasabadaki evlerini satmayı konuşmuşlardı. Murat, evin masraflı olduğunu düşünerek satılmasını savunmuştu. Babası ise evin yalnızca duvarlardan ibaret olmadığını, ailelerinin geçmişini taşıdığını söylemişti.
Ev hâlâ satılmamıştı. Fakat yıllardır kimse oraya gitmemişti.
“Baban o evde çok mutluydu,” dedi Nermin Hanım. “Belki bir gün hep birlikte gidip evi toparlarız. Anılarını konuşuruz. Her şeyi satmak ya da saklamak zorunda değiliz. Önce ne hissettiğimizi anlayabiliriz.”
Murat, annesinin yaklaşımını düşündü.
Kendisi meseleyi çözülmesi gereken bir karar olarak görüyordu: Ev satılacak mı, satılmayacak mı? Annesi ise önce evin aile için taşıdığı anlamı anlamak istiyordu.
Bu farklılık, kadınların her zaman duygusal, erkeklerin ise her zaman mantıklı olduğu anlamına gelmiyordu. Murat'ın annesi de geçmişte önemli kararlar almış, bütçelerini yönetmiş ve zor zamanlarda aileyi ayakta tutmuştu. Murat da babasına duyduğu özlem nedeniyle duygularıyla hareket ediyordu.